Arda Turan Gazete Vatan’a verdiği röportajda şu cümleleri söylemiş.

“Fener’e gider misin?

Fener’e gider miyim? Şöyle bir şey var; insanlar hayatlarında profesyonel olduklarını söylerler. Evet profesyoneliz, herkes profesyonel, yüzde 100. Ben diyorum ki, dediğim şartlar var, yani benim annem, babam, kardeşim paraya muhtaç olmadığı sürece, Allah bana Fenerbahçe formasını giydirmesin diyorum, nasip etmesin. Ben “Galatasaraylı Arda” olarak yaşayayım, hayatımı “Galatasaraylı Arda” olarak devam ettireyim diyorum. Bu, benim bir futbolcu olarak söyleyebileceğim en büyük söz zaten.”

Koyu bir Fenerbahçeli’yim. Bugün derbide Arda’yı ve takım arkadaşlarını yeneceğimizden de hiç şüphem yok. Yalnız gencecik bir futbolcu olan Arda’dan bunları duymak çok hoşuma gitti. Senin gibi bir yeneteği takımımızda görmek tabi ki isteriz Arda ama “seni” Fenerbahçe forması içinde görmek istemiyorum ben.  Senin de gönlünde ve kalbinde olduğu için, çok sevdiğin her halinden belli olan Galatasaray formasını giy, onun sembolü ol . Tabi ki gönülden isterim Avrupanın önemli liglerinde kendini ıspat et, dünya senden de konuşsun. Ama mevzubahis Türkiye ligi ise ne Aziz Yıldırım koşsun böyle bir transferin peşinden, ne de sen giymek zorunda kal bizim için kutsal olan o formayı.

Sen gönlündeki formayı giy, o formayla büyü, bayrak adam ol camian için. Artık endüstri haline gelmiş bu sporda böyle amatör ruhları rakip forma içinde de olsa görmek çok güzel.

Nerden başlasam, nasıl anlatsam bilemiyorum.

Son günlerde heryerde ama herrryerde karşıma çıkan bir dans(!) var.

Tüylerim diken diken oluyor, yemin ederim adını dahi duyunca tüylerim diken diken oluyor şu dansın. Bir Kolbastı fırtınasıdır gidiyor. Ekşi sözlükte baktım kolbastı hakkındaki yazılara, 219 entrynin 203 tanesi 2009da yazılmış. İnanılmaz bir patlama yaşanıyor. Sanırım en büyük patlamasını da Bedük’ün Klibinden sonra yaşadık. Sonrasında malum Trabzonspor ve Yattara’nın maçlardan sonraki kolbastı şovları..Heryerde kolbastı var dostlar. Bu kadar popüler hale gelince Karadeniz şehirleri arasında da bu dansı sahiplenme kavgası çıkmış. Rizeliler, Trabzonlular, Giresunlular, hepsi kolbastının kendi şehirlerine ait olduğunu iddia ediyor. Estetikten uzak olduğu aşikar fakat tuhaf bir yanı olduğu da gerçek. Uyuz olmama rağmen izlemekten kendimi alıkoyamıyorum. Nasıl bir kareografisi olduğunu henüz anlayamadım onca kolbastı videosu izlememe rağmen fakat şöyle bir ayrıntı dikkatimi çekti, vücudun belden aşağısı üst taraftan tamamen bağımsız şekilde adeta çılgın atıyor. Uzuvları üzerindeki kontrolünü kaybeden kafayı sıyırmış bir insan görüntüsü çıkıyor karşımıza. Ne üdüğü belirsiz hareketlerle vücudun heryeri amaçsızca ve birbirinden bağımsız olarak hareket ediyor.

Çok değişik, çok tuhaf bir oyun kolbastı ama sözüm var, yakın dostlarımın düğününde kolbastı oynayacağım.

Geçen Hafta Kıbrıstaydım.  Show tv’nin muhteşem ötesi süpersonik programı yemekteyiz’de kıbrıslı insanlar varmış o hafta. İnanın koskoca adada tek gündem buydu. Bakkalda, sokakta, okulda, işte,evde, kütüphanede,otobüste, yerel TVlerde, gazetelerde, heryerde kadını erkeği, yaşlısı genci herkesin dilindeydi yemekteyiz’in kıbrıslı yarışmacıları ve onların yaptığı yemekler ve muhabbetler. Aman efendim neymiş ? Her zaman böyle bi fırsat ele geçmezmiş de Kıbrıs’ı ve Kıbrıs muftağını tanıtma fırsatını çok kötü kullanmış yarışmacılar da, Show tv çok hatalı davranmış da, yarışmacıları çok iyi seçmeliymişler de, Kıbrıs milli yemeği mulihiya/molihiya’yı çok kötü yapmışlar da aslında o öyle yapılmazmış da bir sürü dırdır.. Gerçekten hayret verici inanın, cidden hayret verici. Bu şekilde bütün bir ada halkının diline bu kadar pelesenk olan başka bir olay görmemiştim daha önce, o adada yıllarını geçiren biri olarak, ki şu sıralar siyasi olarak sürekli sıcak bir gündeme sahipken.

Ayrıca hakkı ile tanıtılamadığı iddia edilen kıbrıs mutfağını da yakından bilen biri olarak demek istiyorum ki; ulan istediğiniz kadar güzel tanıtın, ben sizin mutfağınızı çok iyi biliyorum be. Olmamış diyor 1 puan veriyorum Kıbrıs..

Hepimiz onun torunuyuz.  güle güle Gazanfer dede.

benim için çok çok özel bir adam bu. çoğu kişi bilmez bu “adam”ı, yaptğı işleri, ismail hakkı’yla birlikte çıkardığı albümleri, perdesiz gitarın mucidi olduğunu, bulut gibi saçlarını, o yanık sesini, utangaç pek konuşamayan hallerini, içli türkülerini, bir çok albümde arkadaki o enfes gitarları çaldığını, dervişaneliğini, kopuzunu, telvini, jazz’ı. Daha uzar gider bu..

Erkan Oğur müzik denilen şeyin başına gelmiş en özel insanlardan birisi. Mütevaziliğyle, candanlığıyla, yaratcılığıyla, özüne bağlılığıyla. Anadolu kültüründe kendine yer edinmiş içli türküleri İsmail Hakkı Demircioğlu ile derlemiş ve bizlere dinleme imkanı sağlamıştır. Popülerlikten hoşlanmaz, “müzik piyayası” tabirine karşı “müzik ve piyasa kelimelerini birbirine yakıştıramıyorum” der. Kopuzuyla, 6 telli bağlaması oğur sazıyla, yanık sesiyle, perdesiz gitar sololarıyla yakar içimizi.

yaksın. silsin kulaklarımızın pasını büyük üstad

hüzün kimi zaman da böyle bişey olsa gerek..