26 Şub, 2009 Yazar: serdar

Dün gece Cevahir sahnesinde Devlet Tiyatrosunun perdelediği Sokrates’in Son Gecesi isimli oyunu seyrettik.

Başrollerini Mehmet Ali Kaptanlar, Mustafa Uğurlu ve Melek Baykal‘ın paylaştığı oyun, Sokratesin son gecesinde, zindanda kendisine baldıran zehri içirip öldürmek üzere bekleyen gardiyan ile arasındaki düşündürücü diyaloglar ve psikolojik savaşı konu ediniyor. Demokrasi, Adalet, Güç, İktidar, Devlet, Tanrı, Savaş ve İnsan gibi kavramları derinlemesine ele alan oyun, özellikle ışık, kostümler ve oyunculukların üstün performansı ile gözdolduruyor. Sahnedeki parmaklıkların sürekli yer değiştirmesi ve bunu da oyuncuların yapması izleyicileri biraz yorsa da, genel olarak beğendiğim bir oyundu Sokrates’in Son Gecesi.
Sokrates’in karısının oyunun sonuna doğru yaptığı tirad ise oyunun en can alıcı bölümüydü fakat burada oyunun yazarına belirtmek istediğim bişey var; sevgili Stefan Tsanev, dünya üzerinde kendi türünü öldüren tek canlı insan değildir. Birazcık Animal planet, National Geographic izleseydin bunla ilgili bir sürü belgesel görürdün.. Hadi canım benim kendine iyi bak, bir daha da böyle hatalar yapma.

19 Şub, 2009 Yazar: serdar

Hepimiz onun torunuyuz.  güle güle Gazanfer dede.